logoklein



Regio Breda

Verenigt familieleden en naasten van mensen met psychosegevoeligheid

 

 

  Terug naar Galerie      

 

 

Gedichten Karen Heerema

Herhaling

 

Weer een nummer

Weer een naam

Weer een opname

Alweer

 

Weer een kamer

Weer een bed

Weer die koffie

Alweer alweer

 

Weer een pil

Weer een psych

Weer een dossier

Alweer alweer alweer

 

Kom een gesprek

Hier nog een pil

En weer een plan

 

Weer die pijn

Weer die angst

Weer wat hoop

En weer en weer

 

En weer wat regen

En weer wat zon

En weer de vragen

Hoe het begon

 

En nog geen einde

En nog geen zin

Nog geen verbetering erin

 

En nog en nog

 

En nog

Geen hulp

 

En niet geholpen

 

En niets veranderd

 

En nog steeds

Niet aan gewend

 

Karen Heerema (april 2009)

www.ggzdichter.nl

 

Vergeten

Zon
zee zinkt
vergaat in gedachten
geheugen sluimert zacht
zacht zonlicht lacht
de toekomst tegemoet
weet niet goed wat
hiermee moet
met deze sluimermist
geheugen dat zich steeds
vergist.

Karen Heerema (april 2009)

www.ggzdichter.nl

 

 

 

Ik ben ontdaan

 

Mijn lijf zegt alles

wat ik voel en koud

mijn handen trilt mijn

hart en rommelen mijn

darmen aangedaan

 

Mijn hoofd draait en

denkt maar door

Kon ik het aan zien komen

Was het te voorkomen onvermijdbaar

Had ik maar kon ik maar

 

Ik ben ontdaan en

diep van binnen radeloos

Ik redder, regel, doe

Verander deze toestand!

Geen tijd nu voor gevoel

 

Opnieuw, opnieuw

voel ik de beelden in mijn hoofd

De waan gaat door in mijn bestaan

De ander ziet en biedt

een luisterende hand, een troostende ziel

 

Maar na troost en rust komt keer na keer

hetzelfde bericht: hij ligt weer

in het ziekenhuis, nee wij weten niet

of hij de ochtend haalt
zijn poging met de dood betaalt

 

En ik, ben weer ontdaan

 

 

© Karen Heerema (okt 2007)

 

 

 

Psychiatrisch spel

 

De farmaceutische industrie draait maar door

De zorg is bezorgd

over winstoptimalisatie

in de zorg

Witte jas wekt vertrouwen

Patiënt wordt wel uitgekleed

Netjes volgens Het Protocol, dat wel

En alles in zijn eigen belang, uiteraard

Praten en pillen, ’t is allebei even slikken

 

De psychiater zwijgt

professioneel

schrijft onleesbaar

zit onzichtbaar

deskundig achter zijn bureau:

Vertel eens over je jeugd

 

En ik vertel opnieuw

mijn dossier

Wat daar geschreven staat

is nu mijn leven

Er komt niets nieuws meer bij

want wat er stond

dat staat er steeds

De pijn herhaalt zich

op papier

Nee niets nieuws meer hier

Herhaal herhaal herhaal

recept

Tot over 4 weken

 

Wat is het hierbinnen stil

Buiten leeft men

 

Karen Heerema ( okt. 2007)

 

 

Zomaar een dag

 

Niets aan de hand

niets gebeurd

maar toch,

de angst die drenst en zeurt

 

bang voor wat er kan gebeuren,

bang voor wat er mis kan gaan

herinneringen, sterk verleden

verdriet en fouten slijten niet

 

o ja hoor

het gaat goed met hem

hij mag elk weekeind naar huis

de medicijnen slaan goed aan

 

een mooie dag

de zon die schijnt

maar in mij blijft er altijd iets

dat schrijnt

 

 

Nieuwjaar

 

Het nieuwe jaar gaapt mij leeg aan

Onbeschreven

Nog alles mogelijk

 

Adressen, verjaardagen en vrienden niet ingevuld

Afspraken nog niet overgeschreven

Ik kan nog doen wat ik wil. Niets vastgelegd

 

Maar dan vult zich langzaam toch mijn agenda

Leeg is leeg

En bekend is bekend

Ik ben er aan gewend

 

1 januari schansspringen en naar de beide ouders

2 januari man aan het werk en de kinderen nog vrij

Naar de uitverkoop, kerstboom opruimen

En de eerste verjaardag dient zich ook alweer aan

 

Het nieuwe van het nieuwe jaar is al voorbij

En ik vind het helemaal niet erg

 

Nee dit jaar verandert er nog niets...

Want ik ben nog hetzelfde

 

©Karen Heerema (januari 2007)

 

 

Afscheid van dit jaar

 

Vroeg naar bed, zo donker al

Een extra deken en mijn sokken hou ik aan

De tijd scheurt de laatste blaadjes van de

kalender en van de bomen

 

Er was sprake van veel afscheid dit jaar

van ziekte en dood en oorlog en ramp

De kranten staan bol van de pijn die ik lijd

 

Afscheid voelt als winterkou

prikt in je ogen en bijt in je hart

Alleen is doods is kaal

alsof het nooit meer lente wordt

Einde van dit jaar

Volgend jaar een nieuw,

gelukkig

 

©Karen Heerema

Dec 2006

 

 

Luister toch naar mij

 

Luister toch naar mij

Ik ben zijn moeder

 

Luister toch naar mij

Ik ken hem al zo lang

 

Ik heb zijn billen afgeveegd

zijn tranen gedroogd als hij viel

Ik ken zijn moedervlekken en zijn littekens

 

Waarom geloven jullie mij dan niet

als ik zeg dat het niet goed met hem gaat

Ik zie het toch

Het gaat niet goed

 

Ik waarschuw jullie

vraag om hulp

Waarom horen jullie mij niet

 

Jullie zijn deskundig

hebt ervoor geleerd

Ik niet

 

Maar ik ken hem

als geen ander

 

Dus luister alsjeblieft naar mij

als ik zeg

dat het niet goed gaat

 

 

 

Hoe gaat het met je?

 

Wil je echt weten hoe het gaat?

 

Het gaat

Het gaat beter

Het gaat goed

Het komt nooit meer goed

 

Ik slaap

Ik lach

Ik eet

Ik drink

 

Mijn leven is kapot

Jij bent kapot

Ik wil niet meer

Ik kan niet meer

 

Het gaat goed

Het gaat beter

Het gaat minder

Het gaat niet meer

 

Ik lach

Ik eet

Ik drink

Ik leef

 

Mijn kind mijn kind

Mijn kindje toch

Huilende baby

Lachend blond manneke van twee

Tandjes en leren lopen

 

Zwemmen en fietsen

Naar school

Naar bed

Vriendjes en feestjes

Puberige puistjes

 

Naar de dokter

Naar de inrichting

Naar de hel

 

En ik

Ik lach

Ik huil

Ik vloek

Ik scheld

 

Het gaat

Het gaat beter

Het gaat goed

Het gaat niet

Zoals het moet

 

Jouw luisterend oor doet me goed

Vraag je nog eens hoe het met mij gaat?

 

 

 

Zomaar een dag

 

Niets aan de hand

niets gebeurd

maar toch,

de angst die drenst en zeurt

 

bang voor wat er kan gebeuren,

bang voor wat er mis kan gaan

herinneringen, sterk verleden

verdriet en fouten slijten niet

 

o ja hoor

het gaat goed met hem

hij mag elk weekeind naar huis

de medicijnen slaan goed aan

 

een mooie dag

de zon die schijnt

maar in mij blijft er altijd iets

dat schrijnt

 

 

 

Angst

 

De angst zit in mijn botten

graaft zich diep in mijn merg

ondermijnt mijn ruggengraat

 

Waar ben je

wat doe je

slik je pillen

of neem je toch de trein

 

Ik schrik van de bel

Twee agenten

ziekenhuis

bewusteloos

 

Mijn hart vult zich met nat zand

Mijn benen zijn van spons

Deja vu

 

Wat denk je

Ik kan niet meer denken

Ik geloof dat ik helemaal niet meer denk

 

Angst

Angst en Hoop

Hoop en Angst

Angst

 

De volgende dag is alles weer normaal

Het wordt nooit meer normaal

 

 

 

Nu

 

het bad blaast bubbels

water welt weldadig

lichaam ligt languit

 

het leven vloeit weg

de föhn gloeit door

het water omhult

 

liefde is licht

vertrouw op zijn kracht

kristal van de nacht

kracht van het leven

 

mijn zoon

gedragen in mijn schoot

het leven gekregen

maar kiest zelf voor de dood

 

fee Viviane speelt met dit gedicht

tovenaar Merlijn laat zijn licht

schijnen

 

nu

gloeit het leven

gloeit de kracht

groeit de kracht

voorbij de nacht

 

lééf, mijn kind!

 

 

© Karen Heerema

karen@hbiz.nl